Regen en elkander in Santander

Overal waar je rondkijkt in Spaanse steden, vliegt de naam “Santander” je rond de oren: Banco Santander. De gelijknamige stad ligt wat ten westen van Bilbao, dus dachten we dat ze wel een bezoekje waard was. Ze hebben deze zomer een compleet nieuwe camperparking aangelegd niet ver van de universiteit. Zeer netjes en heel mooi gelegen naast een tof park. Jammer genoeg hadden we het weer niet echt mee. De eerste drie dagen hebben we in onze mobilehome gespendeerd omdat het water met bakken uit de hemel viel. Maar gelukkig begon na drie dagen stormen eindelijk de zon te schijnen en we grepen onze kans.

Santander ligt in een dal, en dat hebben we geweten. Het is een serieuze klim voor de locals om deze elke dag een paar keer op en neer te doen, dus hebben ze doorheen de hele stad liften en roltrappen geïnstalleerd om dit wat te vergemakkelijken. Blijft wel wat vreemd in het straatbeeld, zo’n roltrap!

Stijn wilde heel graag surfen en dus moesten we op zoek naar een grote waterdichte pleister voor zijn voet te beschermen. Gelukkig heeft Santander goede ziekenzorg: op letterlijk elke hoek van de straat was wel een apotheker te vinden. De ene sprak nog minder Engels dan de andere, maar na 8 apotheken vonden we een pleister van het gewenste formaat voor Stijn zijn wateravontuur. Blij en gerust begonnen we aan onze wandeling doorheen Santander.

Het is een ‘vergeten’ pareltje. Het is een mooie kuststad met een mooie boulevard en statige huizen. Ook het strand ligt in een fantastische baai waar het in de zomer zeer fijn vertoeven moet zijn. Maar na al dat zoeken en wandelen hadden we een hongertje gekregen. Toen hebben we heerlijke tapas gegeten in een geprijsd restaurantje. We wandelden verder langs de kustlijn om op een klein schiereiland uit te komen (in realiteit zijn we het domweg voorbijgestapt en hebben we dat pas na 15 minuten wandelen opgemerkt en helemaal teruggekeerd). Op het schiereiland staat een paleis, omringd door een groot park en een heuze dierentuin! De tijgers en leeuwen zaten binnen te overwinteren denken we, maar de waterdieren zoals zeeleeuwen, zeehonden en pinguïns waren van de partij. Melissa had zelfs een momentje met een van de zeeleeuwen, een echte zeeleeuwenfluisteraar!

We keerden terug naar de mobilehome omdat het winteruur ingezet was en het al wat sneller donker werd. Aan de camperplaats toegekomen werden we verrast door een gigantische vrachtwagen, omgebouwd tot camper, die naast ons ventje (aka. de mobilehome) stond. Met wielen bijna zo groot als onze cabine vooraan was het best imposant, maar ze blokkeerden nog net onze zon niet, dus geen probleem (zonnepanelen zijn al heel de reis onze enige bron van energie!).

De volgende dag reden we verder naar een baai niet ver van Santander zodat Stijn zijn surfkunsten kon oefenen. Gewapend met pleisters, tape en waterschoenen vertrok hij richting zee. Helaas had hij een uur voor we opstonden perongeluk zijn grootste blaas op zijn verbrande voet opengekrabt, dus was het spannend wat dat ging geven. Na vijf uur in de woeste golven (tot 3 meter) kwam hij voldaan maar met een pijnlijke voet en kou terug naar de mobilehome. Na een warme douche zagen we dat zijn voet er echt niet goed aan toe was. De mobilehome besloot mee te delen in de pijn en was plots ontzettend luidruchtig en maakte een fluitend geluid bij het gas geven … dat voorspelde niet veel goeds 🙁

This Post Has One Comment

  1. Santander, teen en tander, of, voet en tander?

Leave a Reply

Close Menu